Suriye’de son haftalarda yaşanan askeri gelişmeler, on yılı aşan bir iç savaşın ardından ülkenin geleceğine dair verilen kritik bir mücadelenin yansıması. 2024 yılının sonlarında 60 yıllık Baas iktidarının devrilmesiyle birlikte Suriye, ilk kez uluslararası toplum tarafından tanınan, ülke bütünlüğünü ve merkezi otoriteyi esas alan yeni bir yönetim sürecine girdi. Bu süreç, yıllardır savaş, parçalanma ve fiili bölünmüşlükle anılan Suriye için “tek devlet, tek egemenlik” temelinde yeni bir sayfanın açılması anlamına geliyordu.
10 Mart Mutabakatı‘na uymayan terör örgütü YPG, Suriye’de terör faaliyetlerine devam ederek ülkenin kuzey ve doğusunda geniş bir alanı fiilen kontrol altına aldı. Zorla silah altına alma, çocukların ve gençlerin örgüt saflarına katılması, aşiretlerin ve yerel kanaat önderlerinin baskı altına alınması bu dönemin en çok dile getirilen uygulamaları arasında yer aldı. Terör örgütü YPG, kendisini “yerel bir güç” olarak sunarken, sahada Arap toplumu üzerinde kurduğu baskıyla ciddi bir toplumsal tepki birikimine yol açtı.
Enerji kaynakları, terör örgütü YPG’nin kontrol ettiği alanların temel dayanaklarından biri oldu. Deyrizor, Rakka ve Haseke hattındaki petrol ve doğal gaz sahaları, örgütün hem finansal devamlılığını sağladı hem de fiili hâkimiyetini pekiştiren bir araç olarak kullanıldı. Ancak bu düzen, yerel halk açısından ciddi bir adaletsizlik yarattı.
Suriye’nin doğusunda yaşanan çözülmenin merkezinde askeri dengelerden çok, Arap aşiretlerinin aldığı siyasi ve toplumsal pozisyon yer aldı. Deyrizor, Busayra, Şehl, Havac ve Muhaymid hattında etkili olan aşiretler, terör örgütüne karşı pozisyon almaya başladı. Bu toplumsal kopuş, sahadaki askeri çözülmenin önünü açan temel dinamiklerden biri oldu.
Suriye Cumhurbaşkanı Ahmed Şara, terör örgütü YPG ile imzalanan yeni anlaşmayı duyurdu. Anlaşma kapsamında birçok adalet ve entegrasyon adımı atılacak ve böylelikle Suriye’nin yeni bir döneme gireceği öngörülüyor.
